statement

Moja praktyka artystyczna koncentruje się na granicach możliwości człowieka – percepcyjnych i poznawczych. Traktuję sztukę jako narzędzie krytyczne: urządzenie, które demaskuje iluzję neutralnej percepcji i ujawnia, że zarówno widzenie, jak i słuchanie są zawsze aktem wyboru, wykluczenia i organizowania rzeczywistości.
Interesuje mnie aktywna kontrola nad polem percepcyjnym – sytuacje, w których konkretne warunki optyczne, świetlne i przestrzenne modyfikują doświadczanie miejsca. Podważam tradycyjne sposoby postrzegania przestrzeni, badając relację między punktem widzenia a otoczeniem. Każdy projekt staje się próbą sprawdzenia, jak daleko można przesunąć granice percepcyjnych nawyków.
W moich pracach – instalacjach wideo, realizacjach site-specific, obiektach interaktywnych oraz kameralnych formach z papieru czerpanego – medium nie jest celem, lecz narzędziem analizy. Projekty traktuję jako testy, które intensyfikują fizjologiczne doznania zamiast ilustrować gotowe narracje. Interesuje mnie percepcja jako proces materialny i cielesny, zakorzeniony w światłoczułości oka, w napięciu mięśni, w orientacji ciała w przestrzeni.
Proces twórczy jest dla mnie badaniem rzeczywistości – próbą uchwycenia relacji między miejscem, światłem a doświadczeniem. Równolegle buduję narracje wizualne i tekstowe, które nie wyjaśniają prac, lecz poszerzają ich pole znaczeń.
Akceptacja ograniczeń – biologicznych, przestrzennych, społecznych – nie jest w tej praktyce rezygnacją, lecz punktem wyjścia. Granica staje się miejscem intensyfikacji a sztuka sposobem sprawdzania, jak daleko można wykroczyć poza to, co widzialne i oczywiste, nie tracąc świadomości własnej obecności.