Sygnał do szumu to eksperymentalne badanie metod doświadczania przestrzeni przez człowieka. Sygnał do szumu to test dla przestrzeni polegający na wystawianiu jej na próby, poszerzaniu jej znaczenia do granic możliwości, by otrzymać od niej sygnał zwrotny, dowiedzieć się, w jaki sposób przestrzeń odbija wysyłany przez człowieka sygnał – ładunek myślowy / wyobrażeniowy. Szum rozumiany jest w badaniu jako wizualno-dźwiękowy chaos informacyjny, który zakłóca i zniekształca pracę zmysłów, uniemożliwiając wychwycenie przez nie sygnałów zwrotnych z przestrzeni. W fotografii szum jest niepożądanym efektem ubocznym przechwytywania obrazu dodającym nadmiarowych informacji interpretowanych jako błędne, niedokładne. Szum paraliżuje nasz aparat poznawczy, zaciemnia obraz, zagłusza dźwięk, tłumi, miesza zapachy, zakłamuje fakturę materiałów. Sygnał do szumu ma zachwiać ten porządek przestrzenny, w którym człowiek nauczył się żyć – do którego przywykł – co oznacza, że nie widzi – a raczej zna na pamięć. Takie pamięciowe postrzeganie odbiera przestrzeni głębię jej możliwości i sprawia, że zaczynamy ją pojmować jako zbiór płaskich wycinków i jednowymiarowych widoków. W sygnałach opracowanych w badaniu percepcja zostaje zakłócona, a znane człowiekowi układy odniesienia poddane transformacji. Szukanie określenia dla przestrzeni jest trudniejsze, bo nie jest podobna do niczego znanego, jest nieznanym utkanym z tego, co znane.
