przestrzeń responsywna

Współpraca: Paulina Ochman

Wszystko zaczęło się od idei, że zaprojektowana przestrzeń kształtuje emocje i świadomość odbiorców. Od koncepcji wnętrza, w którym dotyk lub ruch dłonią w powietrzu inicjuje zmianę, transformację, która responsywnie wypełnia obszar – odpowiedź wnętrza staje się reakcją na impuls. Przestrzeń responsywna to taka, która jest wrażliwa na swoich odbiorców – reaguje na ich działanie, a powierzchnie wspólne (ściany, sufity, podłogi), wśród których żyjemy stanowią w myśl projektowania spekulatywnego interfejsy dla tej przestrzeni. Projekt prezentuje koncepty przestrzenne w postaci ekspozytorów idei, stanowiące preteksty do myślenia o zastosowaniu ich w skali wnętrza, architektury. Zawierają one w sobie ładunek możliwości dla powierzchni wspólnych, są kolekcją wycinków rzeczywistości wyobrażonej, takiej w której za pomocą wszystkich zmysłów odbieramy dane bezpośrednio z przestrzeni, a przestrzeń płynnie podąża za naszymi pragnieniami. Projektowanie responsywne to projektowanie doświadczeń, które rezonują z odbiorcami bazując na tych zmysłach, które są najbardziej responsywne, które przejmują działanie innych zmysłów w sytuacji niepełnosprawności.

Współpraca: Paulina Ochman
Fotografie: Tymoteusz Tarka

Na projekt składa się 6 obiektów responsywnych (boksy ze sklejki, z wykorzystaniem plexi, szkła, luster weneckich i elektroniki, wymiary: dł. 30 cm x szer. 40 cm x wys. 80 cm–160 cm. Każdy boks zawiera w sobie inną interakcję.

• boks 01 – wertykalny ruch dłoni nad czujnikiem uruchamia wiatrak w szklanym sześcianie podnosząc w górę leżące w nim drobne elementy. W zależności od odległości dłoni od czujnika wiatrak pracuje szybciej lub wolniej.
• boks 02 – przedstawia rzeźbę terenu, dotyk poszczególnych płaszczyzn wywołuje dźwięk (wyższy / niższy w zależności od wysokości wzniesienia) oraz zmianę mapingu rzucanego na płaszczyznę terenu z góry. Dotyk zamieniany jest tu na dźwięk.
• boks 03 – przedstawia ażurową kopułę zbudowaną z przecinających się wzajemnie płaszczyzn czarnej pleksi. W podstawie kopuły zamontowane są czujniki i diody – ruch dłoni kreślący w powietrzu nad kopułą kształt kopuły powoduje iskrzenie punktów świetlnych, nad którymi pojawia się dłoń i gaśnięcie światła, kiedy dłoń przesuwa się w inne miejsce. W tym przypadku na nasz ruch przestrzeń odpowiada światłem.
• boks 04 – zawiera tunel lustrzany z możliwością wglądu od góry i panelem do sterowania wyświetlaną treścią – zmianą skali, tempa, kształtu form będących w ruchu na ekranie znajdującym się na spodzie tuby.
• boks 05 –pozoruje realny kontakt z przestrzenią dzięki schowaniu w jego wnętrzu projektora, który rzuca od spodu światło na perforowaną powierzchnię blatu – odwzorowując dłoń odbiorcy – kopiując jego ruchy na zasadzie lustra stworzonego z punktów świetlnych.
• boks 06 – zwieńczony jest sześcianem ze szkła mlecznego, w którym za sprawą dotknięcia płaszczyzny boksu fragmenty ścianek stają się transparentne dając możliwość wglądu do wnętrza. Płaszczyzna reaguje na dotyk stając się przeźroczystą, a kiedy odsuwamy dłoń – szyba staje się ponownie nieprzezierna.
  
  Ważnym elementem projektu Przestrzeni responsywnej był eksperyment związany ze zrealizowanym wcześniej projektem OKKA. Dla poszerzenia spektrum oddziaływania obiektu powstała druga wersja OKKI – umożliwiająca osobom bez dysfunkcji wzroku doświadczenie sytuacji bycia niewidomym. W tym celu panele pomalowane zostały czarną farbą o wysokiej głębi czerni, która odbija minimalną ilość światła od pomalowanej powierzchni, wizualnie stwarzając wrażenie czarnej, płaskiej płaszczyzny, niezależnie od poziomu jej rozrzeźbienia. Dla wzmocnienia efektu panele zostały wyeksponowane z podświetleniem led od tyłu, dzięki czemu osoba widząca mogła zdać się tylko na zmysł dotyku w rozpoznawaniu form ukształtowanych na powierzchni paneli.