Projektant, oprócz tworzenia namacalnych fizycznie form przestrzennych, które wypełniają otoczenie człowieka, projektuje procesy inicjujące działania i emitujące przekaz. Każdy przekaz wyzwala w odbiorcy emocje. W związku z interaktywnym charakterem dzieła – jego odbiorca staje się współtwórcą – osobą aktywną na poziomie mentalnym – generującą odpowiedź na komunikat, jakim jest dzieło, a nie tylko biernym obserwatorem. Efektem pracy projektowej jest nie tylko dzieło, ale tak jak chciał Pawłowski – działanie. Tworzenie modelu idealnego świata jest powinnością sztuki, ponieważ każdy człowiek oprócz posiadania swojego własnego obrazu świata rzeczywistego kreuje również wyobrażenie o idealnej rzeczywistości starając się zmniejszyć rozdźwięk pomiędzy nimi. Architekt powinien proponować rozwiązania przestrzenne, które pomogą w zmniejszaniu tego dystansu prowadząc do jak najbardziej idealnego modelu rzeczywistości. Aktywność twórcza pojawia się wówczas, gdy wyobrażenia dalekie są od rzeczywistości, ponieważ stanowi to impuls do podjęcia zmiany. W związku z tym architekt jest człowiekiem, który dostrzega możliwości i jako twórca modeli odczytywania przestrzeni staje się badaczem przyszłości. Obszarem działań architekta jest więc wędrowanie w czasie, a terenem projektowania jest przyszłość.
