Skóra przechowuje wszystko. Pamięta wszystko. W każdej zmarszczce, przebarwieniu, i w każdej bliźnie. Każda zmarszczka i każda blizna jak wspomnienie zapisane na potem, na zawsze. Zdarzenia. Ludzie. Emocje. Niczego nie zapomina. pamięta dotyk zmiętej jak bibułka skóry prababci. Nosi ślady naszej obecności w czasie. I obecności innych w naszym życiu. Jest delikatna w dotyku, ale silna. Tym piękniejsza, o ile więcej przechowuje. Projekt „Pamięć skóry” odnosi się do tych właściwości poprzez materiał i proces jego kształtowania. Został wykonany z papieru czerpanego, którego struktura – włóknista, nierówna i podatna na deformacje – przywodzi na myśl organiczną tkankę. Podczas formowania papieru powstają naturalne pofałdowania, zgrubienia i napięcia materiału. Te ślady procesu nie są usuwane ani maskowane, lecz pozostają widoczne jako integralna część pracy. Powierzchnia obiektu traktowana jest jako pole zapisu. Tak jak skóra reaguje na czas, dotyk i doświadczenie, tak papier rejestruje działanie wody, nacisku i gestu. Powstała forma zachowuje ślady tych działań w swojej strukturze – w pęknięciach, zagnieceniach i nierównościach. Dzięki temu materiał nie jest jedynie nośnikiem obrazu, ale staje się zapisem procesu i czasu jego powstawania. Istotna jest także relacja pomiędzy kruchością a trwałością. Papier czerpany jest materiałem delikatnym, podatnym na uszkodzenia, ale jednocześnie po wyschnięciu zyskuje stabilność i wytrzymałość. Ta ambiwalencja odwołuje się do właściwości skóry – jej wrażliwości, ale również zdolności do regeneracji i zachowywania śladów. W pracy ważna jest również skala i fizyczność obiektu. Nieregularny kształt oraz miękka, falująca powierzchnia sprawiają, że obiekt może być odbierany nie tylko wizualnie, ale także poprzez skojarzenia z dotykiem. Dzięki temu Pamięć skóry funkcjonuje jako materialna metafora ciała – powierzchni, która jednocześnie chroni, reaguje i przechowuje zapis doświadczeń.
