pusta powłoka

Obiekt ma formę papierowej powłoki zbudowanej z dwóch półkul. Delikatna, ręcznie formowana struktura przypomina skorupę lub ochronną osłonę, schronienie, oczekiwanie na obecność. Z zewnątrz powierzchnia jest jasna i zamknięta, natomiast wewnętrzna warstwa ma ciemną, niemal organiczną fakturę, co wzmacnia wrażenie wejścia do wnętrza żywego organizmu. Aby uruchomić pracę, należy włożyć dłoń do środka obiektu. W jego centrum znajduje się cienki metalowy drucik – niewielki punkt kontaktu. Dopiero dotknięcie go zamyka obwód i aktywuje dźwięk bicia serca. Gest jest prosty, ale wymaga świadomego działania: odnalezienia wewnątrz niewidocznego miejsca i fizycznego kontaktu.
Praca buduje intymną relację między widzem a obiektem. Włożenie dłoni do wnętrza przypomina gest sprawdzania pulsu lub wsłuchiwania się w życie ukryte pod powierzchnią. Dźwięk serca pojawia się dopiero w wyniku dotyku – dopiero wtedy „pusta powłoka” zaczyna żyć.
Obiekt dotyka tematów kruchości, obecności i cielesności. Papierowa forma, lekka i podatna na zniszczenie, staje się metaforą ciała lub ochronnej powłoki, która sama w sobie pozostaje milcząca i martwa, dopóki nie zostanie uruchomiona przez drugiego człowieka.